Po długim okresie przygotowań w parafii Bożego Ciała i Śiętej Barbary. Zrealizowanych spotkań zarówno z Księdzem Proboszczem Bartłomiejem Dylongiem oraz z Animatorami małych grup formacyjnych. Spotkań na których zdobywali wiedzę katechetyczną. Rónież wspomniani animatorzy starali się przybliżyć uczestnikom sens Sakramentu Bierzmowania i jego wpływu na nasze życie. Wreszcie przyszedł w czwartek 07.05.2026r. ten dzień. Gdzie podczas uroczystej Eucharystii, pod przewodnictwem Księdza Biskupa Grzegorza Olszowskiego ( https://archidiecezjakatowicka.pl/biskupi/bp-grzegorz-olszowski )nasi młodzi parafianie przyjęli Sakrament Bierzmowania. Było to dwadzieścia troje młodych osób. Otaczajmy ich swoją modlitwą aby mogli w pełni korzystać z łaski namaszczenia Duchem Świętym z jego siedmiorakimi darami. Może wypada tutaj przypomnieć te dary ( https://www.parafia-jastrzebiagora.pl/dary-ducha-swietego-w-nauczaniu-papieza-franciszka-31408 ). DAR MĄDROŚCI Pierwszym darem Ducha Świętego jest dar mądrości. Nie chodzi tylko o ludzką mądrość. Będącej owocem poznania i doświadczenia. W Piśmie Świętym możemy przeczytać, że Salomon w chwili koronacji na króla Izraela prosił Boga o dar mądrości. Mądrość jest właśnie łaską umiejętności postrzegania wszystkiego oczyma Boga. Jest to po prostu widzenie świata, sytuacji, okoliczności i problemów oczyma Boga. To jest właśnie mądrość. Czasami postrzegamy rzeczy według naszego upodobania. Czy też sytuacji naszego serca, z miłością lub nienawiścią, z zawiścią. Nie jest to postrzeganie rzeczywistości oczyma Boga. Mądrość to dzieło Ducha Świętego w nas, abyśmy postrzegali wszystkie rzeczy oczyma Boga. Mądrość rodzi się zatem z bezpośredniej relacji z Bogiem. Relacji dzieci z Ojcem. Kiedy mamy tę relację, to Duch Święty obdarza nas darem mądrości. DAR ROZUMU Nie chodzi tutaj o ludzką inteligencję, zdolności intelektualne, którymi możemy być obdarowani mniej lub bardziej. Jest to natomiast łaska, którą może tchnąć jedynie Duch Święty. Rozbudzająca w chrześcijaninie zdolność wyjścia poza zewnętrzny aspekt rzeczywistości i poznania głębi myśli Boga oraz Jego planu zbawienia. Apostoł Paweł, zwracając się do wspólnoty w Koryncie dobrze opisuje skutki tego daru. Paweł powiada: „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują. Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha” (1 Kor 2,9-10). Nie oznacza to oczywiście, że chrześcijanin może zrozumieć wszystko i mieć pełną znajomość Bożych planów. Jednak, jak sugeruje samo to słowo, intelekt pozwala na „intus legere”, na „dogłębne odczytanie”. Ten dar sprawia, że rozumiemy sprawy, tak jak pojmuje je Bóg, z inteligencją Boga. Można pojmować daną sytuację z inteligencją ludzką, roztropnością i jest to słuszne. Ale dogłębne rozumienie danej sytuacji, tak jak rozumie ją Bóg jest skutkiem tego daru. Jezus zechciał zesłać nam Ducha Świętego, abyśmy mieli ten dar. Abyśmy wszyscy mogli pojmować sprawy, tak jak pojmuje je Bóg – z Bożą inteligencją. Jest to piękny dar, którym obdarzył nas Bóg! Dar Ducha Świętego wprowadza nas w zażyłość z Bogiem i czyni nas uczestnikami planu miłości, jaki ma On wobec nas. DAR RADY Słyszeliśmy w tym fragmencie z księgi Psalmów (Ps. 16, 7-8) słowa: „Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek” – Pan mówi do mego wnętrza. Jest to dar rady. Wiemy, jak szczególnie w chwilach najtrudniejszych ważna jest możliwość liczenia na sugestie osób mądrych, które nam dobrze życzą. Otóż, poprzez dar rady, sam Bóg, przez swego Ducha oświeca nasze serce. Po to abyśmy pojęli właściwy sposób mówienia i zachowania oraz drogę, którą należy pójść. Jak ten dar w nas działa? Duch Święty w chwili, kiedy Go przyjmujemy i gościmy w naszych sercach natychmiast zaczyna czynić nas wrażliwymi na Swój głos. Ukierunkowuje nasze myśli, uczucia i nasze intencje według serca Bożego. Równocześnie prowadzi nas coraz bardziej, byśmy kierowali wewnętrzne spojrzenie ku Jezusowi. Jezusowi będącego wzorem naszego sposobu działania i odnoszenia się do Boga Ojca i naszych braci. Duch Święty poprzez dar rady czyni nasze sumienie zdolnym do dokonania konkretnego wyboru w komunii z Bogiem. Zgodnie z logiką Jezusa i Jego Ewangelii. W ten sposób Duch Święty pomaga nam wzrastać wewnętrznie. Sprawia, że rozwijamy się pozytywnie, we wspólnocie. Także pomaga nam, byśmy nie zdawali się na łaskę i niełaskę egoizmu. Czyli swojego sposobu widzenia rzeczy. W ten sposób Duch Święty pomaga nam się rozwijać a także żyć we wspólnocie. Istotnym warunkiem zachowania tego daru jest modlitwa. Nieustannie powracaniedo modlitwy. Jest ona tak bardzo ważna! DAR MĘSTWA Nieustannie Duch Święty przychodzi do nas, aby nas wspierać w naszej słabości i czyni to za pomocą specjalnego daru. Daru męstwa. Jest pewna przypowieść opowiedziana przez Jezusa. Siewca wyszedł siać, jednakże nie każde z rozrzucanych ziaren przynosi owoc. To, które padło na drogę, zostało wydziobane przez ptaki; to, które padło na grunt kamienisty czy też ciernie wzeszło, ale szybko uschło, wysuszone przez słońce lub zagłuszone cierniami. Tylko to, które padło na ziemię żyzną mogło wzrosnąć i wydać plon (por. Mk 4,3-9; Mt 13,3-9; Łk 8,4-8 https://biblia.deon.pl/ ). Jjak sam Pan Jezus wyjaśnia swoim uczniom sens tej przypowieści, siewca oznacza Ojca, który obficie sieje ziarno swego Słowa. Jednakże ziarno często napotyka na oschłość naszych serc i także wówczas, gdy jest przyjęte grozi mu, że pozostanie bezowocne. Natomiast poprzez dar męstwa Duch Święty uwalnia glebię naszych serc od gnuśności, niepewności i wszelkich obaw. ponieważ mogłyby powstrzymywać Słowo Boże. Po to aby mogło ono być wprowadzane w życie w sposób autentyczny i radosny. Ten dar męstwa jest prawdziwą pomocą: daje nam moc i wyzwala nas od wielu przeszkód. Istnieją chwile trudne i sytuacje skrajne, w których dar męstwa przejawia się w sposób niezwykły, wzorcowy. Dzieje się tak w przypadku tych, którzy stoją w obliczu doświadczeń szczególnie trudnych i bolesnych. Niejednokrotnie wstrząsających ich życiem oraz ich bliskich. Kościół jaśnieje świadectwem wielu braci i sióstr, którzy nie wahali się oddać swego życia, aby dochować wierności Bogu i jego Ewangelii. Także i dziś nie brakuje chrześcijan, którzy w wielu częściach świata nadal żyją swoją wiarą. Świadczą o niej, z głębokim przekonaniem i pokojem ducha. Trwają w niej, także wówczas, gdy wiedzą, że może to pociągać za sobą bardzo wysoką cenę. Budzi to w nas zawsze głębokie wzruszenie i nie sposób tego wyjaśnić po ludzku. Możnato jedynie wyjąsnić jedynie działaniem Ducha Świętego, wlewającego męstwo i ufność nawet w najtrudniejszych okolicznościach naszego życia. DAR UMIEJĘTNOŚCI Kiedy mówimy o darze umiejętności, nasze myśli natychmiast biegną ku zdolności człowieka. Do coraz lepszego poznania otaczającej go rzeczywistości i odkrycia praw rządzących przyrodą i wszechświatem.
PIERWSZA KOMUNIA ŚWIĘTA 2026r.
I Komunia Święta. Niezwykły dzień, który każdy z nas pamięta do końca swojego życia. Po długich przygotowaniach katechetycznych Dzieci prowadzonych przez katechetki panią Teresę i panią Magdalenę. Katechezy te miały na celu zbudowanie świadomości w młodych umysłach Dzieci w czym będą uczestniczyć. Po niezliczonych trudach i przygotowaniach Rodziców, żeby ten dzień był właśnie niezapomniany dla Dzieci. Wreszcie przyszła ta długo oczekiwany chwila. Niedziela 03.05.2026r. Dzień I Komunii Świętej w naszym parafialnym kościele. Dzień w którym po raz pierwszy, w pełny sposób uczestniczyło w Eucharystii trzydzieścioro Dzieci. W tą właśnie niedzielę w Kościele pod wezwaniem Bożego Ciała i Świętej Barbary ( https://bcniewiadom.pl/ ) po raz pierwszy przystąpiło do wczesnej komunii świętej ośmioro dzieci oraz do normalnej komunii świętej dwadzieścioro dwoje dzieci. Należy nadmienić, że była to naprawdę pamiątkowa pierwsza komunia święta. Nie tylko pierwsza dla Dzieci, ale również zorganizowana po raz pierwszy przez nowego Proboszcza Księdza Bartłomieja Dylonga. Nie można tutaj także pominąć dodatkowego wkładu pani katechetki Magdaleny, która zadbała również o czynne zaangażowanie Dzieci w Eucharystię i popołudniowe Nabożeństwo Majowe. Wszystkie podziękowania modlitwy i śpiewy przebiegały pod jej czujnym okiem. Natomiast współpraca pani Magdaleny i pani Kasi prowadzącej parafialną scholę Hosanna przyniosła zarówno Dzieciom jak i Rodzicom, a także zaproszonym gościom niezwykły ładunek emocjonalny. Wzruszeniom, łzą kręcącym się w oku nie było końca. No i oczywiście nie mogło zabraknąć pamiątkowych zdjęć wykonywanych przez profesjonalną firmę fotograficzną. Jednakże to nie jest zakończenie trudu Rodziców, to był zaledwie wstęp. Teraz Rodziców czeka ta najtrudniejsza praca, czyli zadbanie o to aby ich Dzieci jak najczęściej korzystały z daru Eucharystii. Daru który jak mówił młody święty Carl Acutis „jest autostradą do nieba” ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Karol_Acutis ).
Wielki Piątek Liturgia Męki Pańskiej
Wielki Piątek kolejny dzień Triduum Paschalnego. Można powiedzieć w skrócie, że Wielki Piątek jest dniem rozważania Męki Pańskiej. Dzień ten nie jest odrębnym dniem w liturgii, ale kontynuacją liturgii wielkoczwartkowej. Dlatego liturgia Męki Pańskiej nie rozpoczyna się jak zawsze znakiem Krzyża Świętego. Kapłani po oddaniu czci ołtarzowi poprzez ukłon przyjmują najwyższą formę uniżenia leżąc krzyżem przed ołtarzem. Postawę tę przyjmuje tylko główny celebrans modląc się wraz z klęczącymi wiernymi. Następnie kapłani przechodzą do miejsca przewodniczenia. Z miejsca przewodniczenia główny celebrans rozpoczyna od razu od modlitwy. W Wielki Piątek gromadzimy się w skupieniu i ciszy. Koncentrując się na sprawowaniu pamiątki Męki i Śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa. Dzisiejsze obrzędy zapraszają przede wszystkim do rozważania biblijnego opisu Męki Pańskiej. Opis z ewangelii świętego Jana, który zostaje odczytany z podziałem na role. Ma to na celu głębszego wprowadzenia wiernych w realia Męki Pańskiej. Co z kolei ma prowadzić do jej głębszego przeżywania osobiście, a nie jako widz stojący z boku przyglądający się poszczególnym scenom. Po krótkiej homilii rozpoczynamy uroczystą modlitwę powszechną. Modlitwa ta jest wyjątkowa tego dnia. Obejmuje ona wszystkich ludzi. Ma to na celu podkreślenie, że Chrystus oddał swoje życie za każdego człowieka bez wyjątku. Od Męki Pańskiej przechodzimy do oddania czci i adoracji Krzyża świętego. Liturgia podkreśla jednak bardziej chwałę odkupienia przez Krzyż, niż poniżenie przez Mękę. Wspominając śmierć Chrystusa, wierzymy iż nie była ona dla Niego klęską i przegraną. Śmierć krzyżowa stała się zwycięstwem, które zostało opromienione blaskiem Zmartwychwstania. Adoracja Krzyża i Komunia święta -Ciało Chrystusa, jest punktem centralnym liturgii wielkopiątkowej. Ciało Chrystusa, które na zawsze pozostanie gwarancją naszego zmartwychwstania. Tym samym staje się gwarancją naszego wyzwolenia z niewoli grzechu i śmierci. To samo Ciało /Chrystusa które nas karmi i umacnia zostaje przeniesione w monstrancji do Grobu Pańskiego i wystawione do adoracji. Był to kolejny bogaty w symbolikę i przeżycia dzień, Dzień który ma nas przygotować na to co najważniejsze. Na noc zmartwychwstania.
Wigilia Paschalna 2026 – fotorelacja
Drodzy Parafianie, Za nami wyjątkowa i najważniejsza liturgia w całym roku kościelnym – Wigilia Paschalna, którą przeżywaliśmy wspólnie w naszej parafii w atmosferze głębokiej modlitwy, skupienia i radości ze Zmartwychwstania Chrystusa. To właśnie ta noc – pełna symboli, światła i nadziei – stanowi centrum naszej wiary i źródło chrześcijańskiej radości. Liturgia rozpoczęła się od obrzędu światła, kiedy to przed kościołem zapłonął ogień, a od niego został zapalony Paschał – symbol Chrystusa Zmartwychwstałego. W ciszy i skupieniu wchodziliśmy do świątyni, niosąc światło, które stopniowo rozpraszało ciemność. Ten moment szczególnie przypomina nam, że Chrystus jest światłem świata, które prowadzi nas przez życie i daje nadzieję nawet w najtrudniejszych chwilach. W czasie liturgii słowa słuchaliśmy historii zbawienia – od stworzenia świata, przez wyprowadzenie Izraela z Egiptu, aż po zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią. Każde czytanie prowadziło nas głębiej w tajemnicę Bożej miłości i planu zbawienia człowieka. Następnie odnowiliśmy przyrzeczenia chrzcielne, wyrzekając się zła i wyznając wiarę, co było pięknym znakiem jedności całej wspólnoty. Kulminacją była uroczysta Eucharystia, w której dziękowaliśmy za dar życia, odkupienia i zwycięstwa Chrystusa nad grzechem i śmiercią. Wigilia Paschalna to moment, w którym szczególnie doświadczamy, że śmierć nie ma ostatniego słowa, a życie zwycięża. Fotorelacja, którą dziś prezentujemy, pozwala jeszcze raz wrócić do tych chwil – zobaczyć światło świec, skupienie wiernych, piękno liturgii oraz wspólnotę zgromadzoną wokół ołtarza. Każde zdjęcie to zapis modlitwy, obecności i wiary naszej parafii. Niech przeżyta Wigilia Paschalna umacnia nas w codziennym życiu, przypominając, że jesteśmy ludźmi Zmartwychwstania – powołanymi do życia w świetle, nadziei i miłości.
Msza Wieczerzy Pańskiej
Powoli rozwija się liturgia trzech dni świąt wielkanocnych – Triduum paschalnego. Triduum Paschalnego rozpoczynającego się Mszą Wieczerzy Pańskiej. W pierwotnym kościele misterium paschalne świętowano w cotygodniowej Eucharystii niedzielnej. Następnie zaczęto akcentować doroczny obchód Paschy, który dokonywał się w liturgii nocy paschalnej. Święty Augustyn mówi już o trzech dniach, opisując zwyczaj z przełomu IV i V wieku. Mówi o Świętym Triduum, a mianowicie o dniu śmierci Pana (Wielki Piątek). Jego odpoczynku w grobie (Wielka Sobota) i Jego zmartwychwstaniu (Noc i Dzień Niedzieli Paschy). Sobór Watykański II jednoznacznie ustalił czas obchodu Triduum Paschalnego. Rozpoczynający się Mszą Wieczerzy Pańskiej. Przechodząc przez Wielko Piątkową Liturgię Męki Pańskiej. Dążąc do szczytu kulminacyjnego obchodów w Wigilię Paschalną do zakończenia Nieszporami Niedzieli Zmartwychwstania. Tak więc nawiązując do tradycji Kościoła również i nasza parafia jako wspólnota chrześcijańska rozpoczęła Święte Triduum Paschalne. Rozpoczęła go Mszą Wieczerzy Pańskiej sprawowanej 02.04.2026 r. pod przewodnictwem Ks. Bartłomieja Dylonga w koncelebrze z Ks. Arturem Zarembą. Jest to szczególny dzień dla Kapłanów. Dla tego też nie mogło się obyć bez życzeń pod adresem naszych Kapłanów, wokół któych gromadzi się nasza wspólnota. Życzenia w imieniu całej naszej wspólnoty parafialnej zostały złożone przez przedstawicieli Rady Parafialnej panią Janinę Gatnar i pana Krzysztofa Kąsik. Gromadząc się wokół Chrystusa Pana jak uczniowie na Ostatniej Wieczerzy, uczestniczyliśmy w tych samych wydarzeniach sprzed wieków. Ten sam Jezus zaprosił nas do wspólnego stołu. Wziął chleb oraz wino i przemienił je w swoje Ciało i Krew. Zrobił to po to, aby nas nakarmić. Czyni to wszystko z miłości ku nam. Zanim odejdzie do Ojca zostawił nam testament miłości, mimo nocy zdrady i niewierności. Mimo bliskiej męki i śmierci krzyżowej. Tym Testamentem jest On sam. Pozostał z nami pod osłona znaków sakramentalnych, zwłaszcza Eucharystii i Kapłaństwa, których ustanowienie dziś wspominamy. Sprawia to Duch Święty, którego mocą żyjemy i uświęcamy się. Odchodząc Chrystus zobowiązał nas do wzajemnej miłości. Zostawił nam wymowny przykład, umywając nogi swoim uczniom, kazał nam kierować się w życiu Tą samą zasadą miłości. „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem.” J 15.12 ( Biblia Tysiąclecia https://biblia.deon.pl/ ). Nawiązując do przykładu Jezusa i u nas uobecniło się ponownie wskazanie na przykazanie miłości poprzez obmycie nóg. Obmycia dokonał Ks. Bartłomiej. Zaś do obmycia zostało wybranych dwónastu mężczyzn naszej parafii nawiązując do obmycia nóg dwónastu apostołom. Był to bardzo dojmujący wyraz miłości. Mocno przemawiający do naszych parafian szczególnie gdy po obmyciu został wykonany gest ucałowania stóp. Miejmy nadzieję że ta chwila zaowocuje w naszej parafii większą potrzebą powracania do przykazania miłości. Przykazania, które znajduje bez liku możliwości realizacji nie tylko w naszej parafii ale i w naszym codziennym życiu. Kościół we Mszy Wieczerzy Pańskiej uczy nas, że do sprawowania każdej Eucharystii potrzebne jest kapłaństwo i wzajemna miłość. Przekazujmy więc tę naukę naszym dzieciom i wnukom aby nasza wiara jako wspólnoty była coraz bardziej głęboka i świadoma. Aby nasza wiara w to co dzieje się każdego dnia na ołtarzach świata w Eucharystii przynosiła konkretne wymierne owoce. Wspominając przeżywanie Eucharystii Wieczerzy Pańskiej zamieszczamy zdjęcia autorstwa pana Czesława Kubik w fotogalerii.
Hosanna Królowi Dawidowemu
29.03.2026 w naszym kościele parafialnym Bożego Ciała i Świętej Barbary w NIeiwadomiu przeżywaliśmy Niedzielę Palmową. Niedzial ta rozpoczyna celebrację Wielkiego Tygodnia. Jako Kościół obchodzimy dzisiaj pamiątkę triumfalnego wjazdu Chrystusa Pana do Jerozolimy dla dokonania swego paschalnego misterium. Chrystus jako Mesjasz i Król bierze w posiadanie święte Miasto Królewskie – Jerozolimę. Pragnie tym samym wskazać na swoje nowe Królestwo. Mimo wiwatujących tłumów wie, co go w tym mieście spotka. Wie, że będzie odrzucony i skazany na śmierć. Jednak inauguruje nowe Królestwo, które nie jest królestwem ludzkim, ale Bożym. Do tego królestwa należą ci, którzy pójdą za nim. Pełnym miłości i posłuszeństwa aż do śmierci i to śmierci krzyżowej. Triumfalny wjazd do miasta świętego jest zapowiedzią nowego „niebieskiego Jeruzalem”. Jeruzalem do którego wprowadzi nas Chrystus, kiedy „z mocą i w majestacie” przyjdzie w chwale na końcu świata. Symbolizuje to procesja z palmami w której idziemy za Chrystusem Królem, jak owi święci i błogosławieni w Królestwie niebieskim. Poszliśmy i my za Chrystusem z palmami w rękach. Cieszy fakt, że znowu wróciliśmy do tradycji procesji z palmami w rękach. Rozpoczynając obchody Niedzieli Palmowej od pierwszej stacji z odczytaniem Ewangelii. Również należy się radować faktem licznego uczestnictwa dzieci i młodzieży w tej Eucharystii. Tylko w taki sposób zarówno młodzież jak i dzieci poznają tradycję kościoła, mogąc w niej uczestniczyć i przeżywać ją razem z dorosłymi. Oczywiście po zakończeniu Eucharystii również w NIedzielę Palmową nie mogło zabraknąć już tradycyjnych u nas „śpiewanek” z Księdzem Bartkiem. Tak przeżyta Niedziela Palmowa jest jednocześnie zapowiedzią i zaproszeniem do intensywnego przeżywania całego Wielkiego Tygodnia z szczególnym naciskiem na nadchodzące Triduum Paschalne.
Droga Krzyżowa ulicami Niewiadomia
Wielki Post to okres liturgiczny, w którym króluje kolor fioletowy. Ponadto kojarzy się z nabożeństwem Gorzkich Żali oraz z uczestnictwem w Męce Pańskiej czyli Drodze Krzyżowej. 27.03.2026 mieliśmy okazję uczestniczyć w kolejnej Drodze Krzyżowej, która była odprawiana na ulicach naszej parafii. Był to niezwykły czas zadumy, refleksji oraz manifestacji i świadectwa naszej wiary. Aura w której przyszło nam uczestniczyć w tym nabożeństwie nie była sprzyjająca. Walka z własnymi słabościami, przenikliwym wiatrem, mżącym deszczem oraz niezbyt wysoką temperaturą prowadziły do jeszcze głębszego przeżywania ostatniej drogi Jezusa. Pomimo tego, że była to już kolejna droga krzyżowa ulicami Niewiadomia była ona troszeczkę inna. Jak to powiedział Ks. Bartłomiej „Krzyż jest dla wszystkich nie tylko dla wybranych osób.” Dlatego do niesienia krzyża pomiędzy poszczególnymi stacjami podchodziły osoby dobrowolnie. Osoby które czuły taką potrzebę, które czuły że powinne to zrobić. Miejmy nadzieję, że stanie się to standardem na kolejne lata. Dziękujemy Policji oraz Ochotniczej Straży Pożarnej w Nieiwadomiu, za zabezpieczenie całości nabożeństwa. Pomimo trudnych warunków atmosferycznych w Drodze Krzyżowej ulicami Niewiadomia uczestniczyła spora grupa Parafian (około 150 osób) co niezmiernie cieszy serce. Zważywszy na fakt, że było to po Rekolekcjach parafialnych prowadzonych przez o. Doriana oraz rekolekcjach dla dzieci szkolnych zakończenie etapu Wielkiego Postu mające nas przygotować do Wielkiego Tygodnia. Wielkiego Tygodnia rozpoczynającego się Niedzielą Palmową prowadzącego nas do tego, co jest istotą naszej wiary czyli do Zmartwychwstania.
DUCHOWA ADOPCJA DZIECKA POCZĘTEGO ZAGROŻONEGO ABORCJĄ
26.03.2026 w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego nasi Parafianie podjęli kolejny raz zobowiązanie Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego Zagrożonego Aborcją. Przyrzeczenie podjęcia duchowej adopcji, które zostało złożone przez naszych parafian zostało przyjęte przez Ks. Bartłomieja Dylonga. Dokonało się to podczas Euchrystii, gdzie odbyło się uroczyste przekazanie światłą Chrystusa oraz złożenie deklaracji podjęcia duchowej adopcji. Czymże jest ta duchowa adopcja? W celu zrozumienia podjętego zobowiązania przez naszych Parafian przytaczamy za stroną https://www.duchowaadopcja.pl/ kilka faktów dotyczących tego zagadnienia. Czym jest Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego? Duchowa Adopcja dziecka poczętego jest modlitewnym zobowiązaniem podjętym w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Jest też osobistym wypełnianiem Jasnogórskich Ślubów Narodu. Włączenie się w dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego czyni nas duchowymi rodzicami dziecka, którego imię znane jest jedynie Bogu. Co jest istotą tej modlitwy? I stotą Duchowej Adopcji jest ochrona życia poczętego – daru samego Boga. Jest ona również dziękczynieniem za własne życie, a zarazem dopełnieniem daru rodzicielstwa dla tych, którzy nie mogą mieć własnych dzieci. Stanowi też szansę ekspiacji – wynagrodzenia – dla kobiet, które zabiły swoje nienarodzone dziecko. W sercu takich kobiet istnieje pragnienie oczyszczenia i pokuty, gdyż są one stworzone by kochać i dawać życie. Grzech aborcji powoduje w ich psychice ogromne spustoszenia, które medycyna nazywa syndromem post-aborcyjnym. Duchowa Adopcja jest bardzo skutecznym lekiem na zranione serca matek i ojców, ponieważ przywraca pokój w rodzinach. Przynosi również wielkie owoce wśród młodzieży, która dzięki niej w sposób bardziej dojrzały przygotowuje się do sakramentu małżeństwa. W jaki sposób podjąć Duchową Adopcję? Duchową Adopcję można podjąć prywatnie lub publicznie – w kościele, we wspólnocie lub podczas pielgrzymki. Należy wypowiedzieć formułę przyrzeczenia Duchowej Adopcji. Od dnia złożenia przyrzeczenia przez 9 kolejnych miesięcy, czyli tyle, ile rośnie dziecko pod sercem matki, każdego dnia należy: Do modlitwy można dołączyć dodatkowe postanowienia. Mogą to być np.: częsta spowiedź i komunia święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, post o chlebie i wodzie, post od telewizji, alkoholu, papierosów, konkretna pomoc rodzinom wielodzietnym, osobom chorym, niepełnosprawnym, matkom samotnie wychowującym dzieci itp. Należy podejmować postanowienia realne, mając na uwadze indywidualne możliwości ich wypełnienia. Naszym parafianom którzy podjęli zobowiązanie, odpowiedzialność i trud duchowej adopcji życzymy wytrwałości w jej realizacji z nadzieją że przyniesie ona pożądane owoce w postaci ochrony życia poczętego aż do narodzin.
Rok Świętego Franciszka
Jak podaje Vatican News https://www.vaticannews.va Penitencjaria Apostolska zgodnie z wolą Papieża Leona XIV wydała dekret. Jest to dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka. Rok ten będzie trwał od 10 stycznia 2026 roku do 10 stycznia 2027 roku. Jest to związane z przypadającą w tym roku 800 rocznicą śmierci Świętego Franciszka. Intencją Ojca Świętego jest, aby idąc za przykładem Biedaczyny z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się wzorem świętości życia. A także aby stawał się nieustannym świadkiem pokoju. Co to oznacza dla Kościoła? To oznacza że osoby które spełnią określone warunki będą mogły uzyskać odpust zupełny. Uzyskiwanie odpustów przez wiernych w Kościele katolickim ma wielowiekową już tradycję. W historii narosło wiele opinii na temat odpustów. Jednakże podczas trwania soboru watykańskiego II zorientowano się, że odpusty są bardzo ważną sprawą. Z tej racji Paweł VI ogłosił w Konstytucji Apostolskiej „Indulgentiarum doctrina”, z 1 stycznia 1967 r., poprawioną naukę w zakresie praktyki odpustów. Podaje ją w sposób skondensowany w kanonach 992-997 Kodeks Prawa Kanonicznego Jana Pawła II z 1983 r. Czym jest odpust zupełny Przez odpust zupełny rozumiemy odpuszczenie wszystkich kar doczesnych, na jakie zasłużył grzesznik za swoje grzechy odpuszczone już co do winy w sakramencie pokuty. Osobę, która uzyskała odpust zupełny można porównać z dorosłym, który dopiero co otrzymał sakrament chrztu świętego. Dlatego gdyby ktoś bezpośrednio po uzyskaniu odpustu zupełnego zmarł, wierzymy iż bez czyśćca dostałby się do nieba. Odpust zupełny, wierny może uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia. Wyjątek stanowi odpust zupełny w godzinę śmierci, który wierny może uzyskać chociażby tego dnia zyskał już inny odpust zupełny. Warunki uzyskania odpustu zupełnego. Jak czytamy w dekrecie Penitencjarii: “Dla pełniejszego osiągnięcia wyznaczonych celów Penitencjaria Apostolska, poprzez niniejszy Dekret wydany zgodnie z wolą Najwyższego Pasterza, z okazji Roku Świętego Franciszka udziela odpustu zupełnego na zwykłych warunkach (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa według intencji Ojca Świętego), możliwego do ofiarowania także jako sufragium za dusze w czyśćcu”. Warunki dla członków Rodzin Franciszkańskich. Odpust mogą uzyskać członkowie Rodzin Franciszkańskich.Zaróno Pierwszego, Drugiego i Trzeciego Zakonu, regularnego i świeckiego. Mogą go także uzyskać członkowie instytutów życia konsekrowanego, stowarzyszeń życia apostolskiego. Również osoby publicznych lub prywatnych stowarzyszeń wiernych, męskich i żeńskich, które zachowują Regułę św. Franciszka albo są inspirowane jego duchowością lub w jakiejkolwiek formie podtrzymują jego charyzmat. Warunki dla pozostałych wiernych. Ponadto, jak informuje Penitencjaria Apostolska, odpust może uzyskać każdy wierny który, z sercem wolnym od przywiązania do grzechu, będzie uczestniczyć w Roku Świętego Franciszka. Nawiedzając w formie pielgrzymki jakikolwiek kościół klasztorny franciszkański lub miejsce kultu w jakiejkolwiek części świata poświęcone św. Franciszkowi albo z nim w jakikolwiek sposób związane, i tam pobożnie weźmie udział w obrzędach jubileuszowych. Może to być również spędzony tam odpowiedni czas na pobożnej medytacji oraz zanoszeniu do Boga modlitwy, „aby – na wzór św. Franciszka – w sercach zrodziły się uczucia chrześcijańskiej miłości bliźniego oraz szczere pragnienia zgody i pokoju między narodami. Kończąc modlitwą Ojcze nasz, Credo oraz wezwaniami do Najświętszej Maryi Panny, św. Franciszka z Asyżu, św. Klary i wszystkich Świętych Rodziny Franciszkańskiej.” Warunki dla osób chorych i w podeszłym wieku. Odpust w Roku Świętego Franciszka uzyskać mogą także osoby w podeszłym wieku, chorzy oraz ci, którzy się nimi opiekują. Także mogą go uszyskać wszyscy, którzy z poważnej przyczyny nie mogą opuścić domu. Warunkiem jest oderwanie się od wszelkiego grzechu i postanowienie wypełnienia, gdy tylko będzie to możliwe, trzech zwyczajnych warunków odpustu – jeśli duchowo osoby te połączą się z obchodami jubileuszowymi Roku Świętego Franciszka, ofiarując Bogu Miłosiernemu swoje modlitwy, bóle i cierpienia życia. Podsumowując. Penitencjaria Apostolska wskazuje, że nasze czasy nie różnią się zbytnio od tych, w których żył Franciszek. Dlatego właśnie w tym świetle jego nauczanie jest dziś być może jeszcze bardziej aktualne i zrozumiałe. „Niech ten Rok Świętego Franciszka pobudzi nas wszystkich, każdego według jego możliwości, do naśladowania Biedaczyny z Asyżu, do kształtowania się na wzór Chrystusa oraz do tego, by nie zaprzepaścić postanowień dopiero co zakończonego Roku Świętego: niech nadzieja, która uczyniła nas pielgrzymami, przemieni się teraz w gorliwość i żarliwą, konkretną miłość.” – czytamy w ogłoszonym dekrecie.
Koncert – Beskidzcy Zbóje.
Jak powiedział kiedyś święty Augustyn „Kto śpiewa, dwa razy się modli”. Nawiązując do tej znanej maksymy w naszym parafialnym kościele został zorganizowany niezwykły świąteczny koncert. Gościli u nas Beskidzcy Zbóje. Koncert ten został zorganizowany przy współudziale Parafii Bożego Ciała i Świętej Barbary w Rybniku Niewiadomiu , jak i Zabytkowej Kopalni Ignacy w Rybniku https://www.kopalniaignacy.pl . Organizacja tego wydarzenia odbiła się szerokim echem nie tylko pośród mieszkańców Nieiwadomia. Na przygotowany koncert przybyło także wiele osób spoza naszej parafii. Fakt ten napełnia nas niezwykłą radością, że mogliśmy ich gościć w naszej świątyni. Nie wypada tutaj pominąć obecności znamienitszych gości czyli Dyrektora Zabytkowej Kopalni Ignacy Pana Adama Grzegorzka, Zarządu OSP Niewiadom no i oczywiście Gospodarza czyli Ks. Proboszcza Bartłomieja Dylonga. Wracając do twórczości Wykonawców. Kapela Góralska Beskidzcy Zbóje nie ogranicza swojej działalności wyłącznie do koncertowania. Na stronie internetowej Kapeli https://beskidzcyzboje.pl można znaleźć bogatą ofertę różnych atrakcji, które można z nimi przeżyć. Rozpoczynając od Kapeli Góralskiej, przechodząc przez Eco Warsztaty, aż do Góralskich Audycji dla Dzieci. Zachęcamy do obejrzenia w/w strony internetowej. Wracając do naszego koncertu. Kapela Góralska Zaprezentowała nam się w poszerzonym składzie czyli: Paweł Grzyb grający na akordeonie, Maciek Rosenberg – grający na skrzypcach, Rafał Mikołajek – grający na kontrabasie oraz Ania Czuby – która grała na skrzypcach i wzbogaciła niezwykle pięknym głosem wokal całej Kapeli. Był to niezwykły czas. Czas kolęd zarówno wykonywanych przez samą Kapelę jak i śpiewanych razem z przybyłymi słuchaczami. Dzięki umiejętnie dobranemu repertuarowi. Był to czas radości uwielbienia Boga, ale też lekkiej zadumy i wzruszeń. Każdy kto miałby ochotę przeżyć ten czas jeszcze raz, lub nie mógł być na tym wydarzeniu może go sobie odtworzyć z kanału YouTube. Jest to możliwe dzięki realizacji nagrania całego wydarzenia przez Farmii Records. Tutaj znajduje się link do wspomnianego wydarzenia https://www.youtube.com/watch?v=P5Q2oackZqY&t=1573s . Podsumowując, był to niezwykły czas i chciałoby się powiedzieć – więcej. Dlatego mamy nadzieję, że nie był to w tym roku ostatni koncert w naszym parafialnym kościele. Być może współpraca z Zabytkową Kopalnią Ignacy przyniesie więcej takich ciekawych wydarzeń. Poniżej zapraszamy do galerii zdjęć z tego wydarzenia.