Wielki Piątek kolejny dzień Triduum Paschalnego. Można powiedzieć w skrócie, że Wielki Piątek jest dniem rozważania Męki Pańskiej. Dzień ten nie jest odrębnym dniem w liturgii, ale kontynuacją liturgii wielkoczwartkowej. Dlatego liturgia Męki Pańskiej nie rozpoczyna się jak zawsze znakiem Krzyża Świętego. Kapłani po oddaniu czci ołtarzowi poprzez ukłon przyjmują najwyższą formę uniżenia leżąc krzyżem przed ołtarzem. Postawę tę przyjmuje tylko główny celebrans modląc się wraz z klęczącymi wiernymi. Następnie kapłani przechodzą do miejsca przewodniczenia. Z miejsca przewodniczenia główny celebrans rozpoczyna od razu od modlitwy. W Wielki Piątek gromadzimy się w skupieniu i ciszy. Koncentrując się na sprawowaniu pamiątki Męki i Śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa. Dzisiejsze obrzędy zapraszają przede wszystkim do rozważania biblijnego opisu Męki Pańskiej. Opis z ewangelii świętego Jana, który zostaje odczytany z podziałem na role. Ma to na celu głębszego wprowadzenia wiernych w realia Męki Pańskiej. Co z kolei ma prowadzić do jej głębszego przeżywania osobiście, a nie jako widz stojący z boku przyglądający się poszczególnym scenom. Po krótkiej homilii rozpoczynamy uroczystą modlitwę powszechną. Modlitwa ta jest wyjątkowa tego dnia. Obejmuje ona wszystkich ludzi. Ma to na celu podkreślenie, że Chrystus oddał swoje życie za każdego człowieka bez wyjątku. Od Męki Pańskiej przechodzimy do oddania czci i adoracji Krzyża świętego. Liturgia podkreśla jednak bardziej chwałę odkupienia przez Krzyż, niż poniżenie przez Mękę. Wspominając śmierć Chrystusa, wierzymy iż nie była ona dla Niego klęską i przegraną. Śmierć krzyżowa stała się zwycięstwem, które zostało opromienione blaskiem Zmartwychwstania. Adoracja Krzyża i Komunia święta -Ciało Chrystusa, jest punktem centralnym liturgii wielkopiątkowej. Ciało Chrystusa, które na zawsze pozostanie gwarancją naszego zmartwychwstania. Tym samym staje się gwarancją naszego wyzwolenia z niewoli grzechu i śmierci. To samo Ciało /Chrystusa które nas karmi i umacnia zostaje przeniesione w monstrancji do Grobu Pańskiego i wystawione do adoracji. Był to kolejny bogaty w symbolikę i przeżycia dzień, Dzień który ma nas przygotować na to co najważniejsze. Na noc zmartwychwstania.
Błogosławieństwo różańców dla dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej
Dzisiejszy dzień był dla naszej wspólnoty parafialnej szczególny. Podczas pierwszopiątkowej Mszy świętej szkolnej odbyło się uroczyste błogosławieństwo różańców dla dzieci przygotowujących się do Wczesnej i Pierwszej Komunii Świętej. To wydarzenie, choć skromne w formie, ma głęboki duchowy wymiar. Różaniec, który każde dziecko otrzymało, nie jest zwykłą pamiątką, lecz symbolem wiary, modlitwy i bliskości z Maryją. Od dzisiaj dzieci będą mogły wspólnie z rodzicami i katechetami uczyć się modlitwy różańcowej – prostej, a zarazem pełnej mocy. W miesiącu październiku, który w Kościele poświęcony jest modlitwie różańcowej, to błogosławieństwo nabiera szczególnego znaczenia. Właśnie teraz, gdy każdego dnia odmawiamy różaniec, najmłodsi parafianie zostają zaproszeni do włączenia się w tę modlitwę. To piękny początek ich drogi przygotowania do przyjęcia Jezusa w Komunii Świętej. W homilii podczas Mszy świętej dzieci usłyszały zachętę, by różaniec był dla nich nie tylko obowiązkiem, ale także spotkaniem z Jezusem i Jego Matką. Każde „Zdrowaś Maryjo” to mały krok w stronę Boga, a różaniec trzymany w dłoniach – znak, że nigdy nie jesteśmy sami. Serdecznie dziękujemy rodzicom, którzy towarzyszą swoim dzieciom na drodze wiary, oraz wszystkim nauczycielom i katechetom za ich troskę i zaangażowanie. Niech wspólna modlitwa różańcowa w domach i w kościele umacnia wiarę, uczy pokory i wdzięczności, a dzieciom pomaga wzrastać w przyjaźni z Jezusem. Niech Maryja, Matka Pięknej Miłości, otacza swoją opieką wszystkie dzieci przygotowujące się do przyjęcia Komunii Świętej i prowadzi je drogą wiary.